Ozosnel

Ze had er zin in mijn jongste kleindochter en zat met een stralend snoetje in de auto. Grote zus van 10, die allang niet meer gelooft, speelt het spel met ons mee. De reis van een uurtje was, dankzij wat afleidende speeltjes en een klein zakje strooigoed, zo voorbij. Al stuiterend stapt ze de auto uit en wil maar één ding...richting "stad van Sinterklaas" in het Archeon

Zo loopt ze huppelend en swingend voor ons uit. De eerste stop  zijn de Pietjes aan de knutseltafel waar met wat papier en veren een pietenmuts in elkaar geknutseld wordt. Huisjes die de naam huis eigenlijk nog niet verdienen, het zijn meer plaggenhutten, worden bekeken. We krijgen, op een houtvuurtje getrokken, thee van de thee Piet en gaan weer verder op ontdekkingstocht. We wandelen door grote huizen van boomstammen, balken en leem met vloeren van hobbelige keitjes. De kleindochters, maken een mantelspeld, kleuren een kartonnen schoentje, doen oud Hollandse spelletjes. Proberen te schieten met een veel te grote pijl en boog. 

Dan eindelijk arriveren we in de echte "stad van de Sint" met alle leuke houten huisjes. Het lijkt wel of iedereen er is. De inpak Piet, de rijmpjes Piet en zelfs de kapper en kleermaker van de Sint zijn mee gekomen uit Spanje. Het meest favoriet in het hele stadje is de bakpiet, die heerlijk brosse, vers gebakken pepernoten had. En dan, daar is hij eindelijk, de Sint met zijn gevolg. Maar jongste kleindochter heeft daar niet zoveel oog voor, haar hele aandacht is op Ozosnel gericht, die ze nu eindelijk eens in het echt te zien krijgt. Al snel vertrekt de Sint naar een podium iets verderop en gaan wij naar de troonzaal waar de dames hun Pieten diploma op mogen halen. 

Op de terugweg naar de uitgang komen we weer langs de "stad van de Sint" waar laatst genoemde nog steeds aanwezig is dus vraagt mama of iemand met de Sint op de foto wil. Jongste kleindochter weet het wel...die wil richting de stallen waar Ozosnel zich bevind. Die Sint ziet ze vaak genoeg. Weer buiten is Sinterklaas nog altijd present dus wordt er nog eens gevraagd of ze het zeker weet. Nou misschien wil ze toch wel een foto met de Sint. Ze gaat op een afstandje voor hem staan, kijkt hem eens aandachtig aan. Spreekt de historische woorden "foto". Gaat meteen op een meter afstand staan zodat ze nog net links op de foto te zien is. "Hum"zegt Sint "je wil wel op de foto maar niet met mij" en doet een stapje achteruit. Dat is nu ook weer niet de bedoeling dus uiteindelijk staat ze echt met Sint en Piet op de foto.

 

5 December

Het is al wat later in de middag van 5 december 2004 en we zijn voor het eerst alleen met oudste dochter thuis. De zoons zijn in het jaar ervoor uitgevlogen en ook jongste dochter viert het feest bij vriendje lief thuis. Nu vieren wij Sinterklaas eigenlijk al niet meer sinds de dochters van de lagere school af zijn, maar even gezellig bij elkaar zijn met warme chocolade melk en wat lekkers en een leuk Sint programma op tv scoort die avond altijd wel hoog.

 "Wel saai zo hoor met zijn drietjes" vind oudste dochter. Dan krijg ik een idee en gaan we als de gesmeerde bliksem naar de het winkelcentrum. Kopen 2 jute zakken 4 speculaas poppen, 4 chocolade letters, een paar stukken marsepein, 2 zakjes vol suiker beestjes, gevulde speculaas, strooigoed en natuurlijk mocht taaitaai ook niet ontbreken. (Ik weet een onverantwoorde suiker bom, maar daar maakten we ons in 2004 nog niet zo druk om). We verdelen de buit over de 2 zakken en gaan die avond op pad

Bij broer 1 gaat ondanks ons bellen en kloppen, geen deur open. Dus laten we de zak maar achter bij de deur in de hoop dat hij daar nog zal staan als hij open doet. Dan gaan we naar de jongste van de zonen. Dat hij thuis is weten we zeker want we zien de auto staan en de lichten branden. Dochter pakt de zak uit de auto en sluipt langs de lange zijmuur richting deur, zet de zak neer en drukt hard op de bel voor ze weer richting auto rent. Even wachten we, maar ook hier gebeurt niks. Voor de 2de keer sluipt ze richting deur en bonst nu hard op de ramen. "Ja stop nu maar, ik zie jullie al" klinkt er over het tuinhek aan de achterkant. Zoon nodigt ons binnen en kijkt daar nieuwsgierig in de zak "jeetje mam, dit is veel te veel, vind je het erg als we dit met Ivo (een vriend) delen, want die is deze maand helemaal alleen thuis. Zijn ouders zijn een paar weken bij zijn broer in Oostenrijk op bezoek". "Natuurlijk is dat goed, het is van jullie" zeg ik.

Dochter gaat met broer en schoonzusje mee richting vriend en daar herhaalt zich hetzelfde spelletje.

Ze zetten de zak voor de deur, bellen aan en duiken snel achter de struiken aan de overkant van de weg. Hij kijkt verbaast om zich heen, maar dan hoort hij een onbedwingbaar gegiechel uit de stuiken aan de overkant en loopt erheen. "Kom maar gauw mee, het is binnen warmer dan buiten" roept hij al als hij halverwege is. Dat laten de jongelui zich geen 2 keer zeggen. 

 Het werd nog gezellig tot in de kleine uurtjes vertelde dochter later 

Sinterklaas

 Met klamme handen en bonzend hart, zat ik op het puntje van mijn stoel. Want ik wist dat het dit jaar zou gebeuren, moest gebeuren, want dit jaar was immers mijn laatste jaar op de lagere school en alle anderen, op een enkele na, waren ooit al eens aan de beurt geweest. Wie in de lagere klassen nog niet het geluk had gehad en nu in de zesde zat, wist wat er komen ging.

Dus zong ik vol overgave en uit volle borst, alle liedjes mee, want zingen was iets wat ik kon, maar ik denk niet dat hij me hoorde, zo ergens verborgen, achter in die zaal.

Een schier eindeloze rij van kinderen, mocht naar voren komen, kregen een cadeautje, een hand vol snoepgoed en mochten weer gaan zitten, het werd later en later. Net toen ik dacht dat het mijn beurt zou worden, stond hij op en kondigde aan, dat hij een huisbezoek af moest leggen, bij een kindje met griep

“Waar was je, toen ik vorig jaar maanden in het ziekenhuis lag en net voor Sinterklaas naar huis, maar niet naar school mocht” dacht ik verbaasd en ook een beetje verdrietig tegelijk. Ik was een kind en wist nog niets van commercie en ouders die betaalden voor zijn bezoek. Zo zat ik een paar jaar lang, met klamme handen en een angstig bonzend hart in die zaal te wachten. Slingerend tussen hoop en vrees.

Ik geloofde allang niet meer in de Goedheiligman, dat laatste jaar en toch voelde ik een heftige steek van teleurstelling, omdat ik wist dat de kans verkeken was en ik nooit bij Sinterklaas geroepen zou worden.