Ozosnel

Ze had er zin in mijn jongste kleindochter en zat met een stralend snoetje in de auto. Grote zus van 10, die allang niet meer gelooft, speelt het spel met ons mee. De reis van een uurtje was, dankzij wat afleidende speeltjes en een klein zakje strooigoed, zo voorbij. Al stuiterend stapt ze de auto uit en wil maar één ding...richting "stad van Sinterklaas" in het Archeon

Zo loopt ze huppelend en swingend voor ons uit. De eerste stop  zijn de Pietjes aan de knutseltafel waar met wat papier en veren een pietenmuts in elkaar geknutseld wordt. Huisjes die de naam huis eigenlijk nog niet verdienen, het zijn meer plaggenhutten, worden bekeken. We krijgen, op een houtvuurtje getrokken, thee van de thee Piet en gaan weer verder op ontdekkingstocht. We wandelen door grote huizen van boomstammen, balken en leem met vloeren van hobbelige keitjes. De kleindochters, maken een mantelspeld, kleuren een kartonnen schoentje, doen oud Hollandse spelletjes. Proberen te schieten met een veel te grote pijl en boog. 

Dan eindelijk arriveren we in de echte "stad van de Sint" met alle leuke houten huisjes. Het lijkt wel of iedereen er is. De inpak Piet, de rijmpjes Piet en zelfs de kapper en kleermaker van de Sint zijn mee gekomen uit Spanje. Het meest favoriet in het hele stadje is de bakpiet, die heerlijk brosse, vers gebakken pepernoten had. En dan, daar is hij eindelijk, de Sint met zijn gevolg. Maar jongste kleindochter heeft daar niet zoveel oog voor, haar hele aandacht is op Ozosnel gericht, die ze nu eindelijk eens in het echt te zien krijgt. Al snel vertrekt de Sint naar een podium iets verderop en gaan wij naar de troonzaal waar de dames hun Pieten diploma op mogen halen. 

Op de terugweg naar de uitgang komen we weer langs de "stad van de Sint" waar laatst genoemde nog steeds aanwezig is dus vraagt mama of iemand met de Sint op de foto wil. Jongste kleindochter weet het wel...die wil richting de stallen waar Ozosnel zich bevind. Die Sint ziet ze vaak genoeg. Weer buiten is Sinterklaas nog altijd present dus wordt er nog eens gevraagd of ze het zeker weet. Nou misschien wil ze toch wel een foto met de Sint. Ze gaat op een afstandje voor hem staan, kijkt hem eens aandachtig aan. Spreekt de historische woorden "foto". Gaat meteen op een meter afstand staan zodat ze nog net links op de foto te zien is. "Hum"zegt Sint "je wil wel op de foto maar niet met mij" en doet een stapje achteruit. Dat is nu ook weer niet de bedoeling dus uiteindelijk staat ze echt met Sint en Piet op de foto.

 

5 December

Het is al wat later in de middag van 5 december 2004 en we zijn voor het eerst alleen met oudste dochter thuis. De zoons zijn in het jaar ervoor uitgevlogen en ook jongste dochter viert het feest bij vriendje lief thuis. Nu vieren wij Sinterklaas eigenlijk al niet meer sinds de dochters van de lagere school af zijn, maar even gezellig bij elkaar zijn met warme chocolade melk en wat lekkers en een leuk Sint programma op tv scoort die avond altijd wel hoog.

 "Wel saai zo hoor met zijn drietjes" vind oudste dochter. Dan krijg ik een idee en gaan we als de gesmeerde bliksem naar de het winkelcentrum. Kopen 2 jute zakken 4 speculaas poppen, 4 chocolade letters, een paar stukken marsepein, 2 zakjes vol suiker beestjes, gevulde speculaas, strooigoed en natuurlijk mocht taaitaai ook niet ontbreken. (Ik weet een onverantwoorde suiker bom, maar daar maakten we ons in 2004 nog niet zo druk om). We verdelen de buit over de 2 zakken en gaan die avond op pad

Bij broer 1 gaat ondanks ons bellen en kloppen, geen deur open. Dus laten we de zak maar achter bij de deur in de hoop dat hij daar nog zal staan als hij open doet. Dan gaan we naar de jongste van de zonen. Dat hij thuis is weten we zeker want we zien de auto staan en de lichten branden. Dochter pakt de zak uit de auto en sluipt langs de lange zijmuur richting deur, zet de zak neer en drukt hard op de bel voor ze weer richting auto rent. Even wachten we, maar ook hier gebeurt niks. Voor de 2de keer sluipt ze richting deur en bonst nu hard op de ramen. "Ja stop nu maar, ik zie jullie al" klinkt er over het tuinhek aan de achterkant. Zoon nodigt ons binnen en kijkt daar nieuwsgierig in de zak "jeetje mam, dit is veel te veel, vind je het erg als we dit met Ivo (een vriend) delen, want die is deze maand helemaal alleen thuis. Zijn ouders zijn een paar weken bij zijn broer in Oostenrijk op bezoek". "Natuurlijk is dat goed, het is van jullie" zeg ik.

Dochter gaat met broer en schoonzusje mee richting vriend en daar herhaalt zich hetzelfde spelletje.

Ze zetten de zak voor de deur, bellen aan en duiken snel achter de struiken aan de overkant van de weg. Hij kijkt verbaast om zich heen, maar dan hoort hij een onbedwingbaar gegiechel uit de stuiken aan de overkant en loopt erheen. "Kom maar gauw mee, het is binnen warmer dan buiten" roept hij al als hij halverwege is. Dat laten de jongelui zich geen 2 keer zeggen. 

 Het werd nog gezellig tot in de kleine uurtjes vertelde dochter later 

Een scheet op een plankje

Jarenlang gaf mijn vader hetzelfde antwoord als we hem vroegen wat hij graag van Sinterklaas zou krijgen. We rolden met onze ogen en zuchtten eens diep als de gevleugelde woorden weer de kamer in rolden. "Ik vraag een scheet op een plankie"  zei hij met een uiterst serieus gezicht.

Een paar jaar lang dachten we erover na. Hoe we dat nu voor elkaar konden krijgen. Een dag lang flink erwtensoep of bruinebonensoep eten, zou wellicht het gewenste resultaat opleveren. Maar hoe vang je die lucht nu op en hoe timmer je dat dan ook nog op een plankje. We probeerden onder veel gelach en hilariteit een scheet op te vangen in een ziploc zakje, maar helaas bleef de lucht niet lang genoeg hangen om ingepakt mee te kunnen nemen, wellicht dat het beetje bij beetje verdween, door het spijkergaatje. Dus die proef was niet geslaagd. Tevergeefs probeerden we andere varianten op dat thema, maar die waren allemaal tot mislukken gedoemd.Toch wilden we dat jaar van de eeuwige vraag naar een scheet op een plankje af.

"Waarom proberen we iets wat eigenlijk niet mogelijk is, misschien nemen we het iets te letterlijk" zei ik tegen de man. We togen naar de winkel en kochten 6 chocolade letters. Haalden een plankje van zolder, gaven het een mooi kleurtje en lijmden de 6 letters op het plankje vast. Sinterklaas papier er omheen, strik erop en ons cadeau was klaar.

Mijn vader moest hartelijk lachen toen hij het pak open maakte. " Wat is het"  riep mijn moeder vanuit de keuken. "Ik heb eindelijk gekregen wat ik altijd al wou hebben, een scheet op een plankje"antwoordde mijn vader. De chocolade  was meer dan welkom. Al verdenk ik hem er stiekem van dat hij het nog liever in marsepein had gewild

De vermoeide reiziger

 

Zetten sommige families tegen 5 december de mooiste creaties, als surprise,  in elkaar. In onze familie werd nooit geknutseld met ontbijtkoek, stroop, lijm of karton. Maar het eerste jaar als jong gezinnetje, wilde ik het eens anders doen. Dus werd er in de weinige vrije uurtjes, heel in het geniep, gefröbeld. Er werd van oude lakens een witte jurk gefabriceerd, een ander laken werd met textielverf rood gekleurd en tot mantel verwerkt. Van papier machee werd een kop geboetseerd en geverfd en van uitgekamde witte wol haren en een baard  gemaakt. Dit alles moest gebeuren zonder dat man - en kindlief ook maar iets in de gaten hadden.

Op de ochtend van 5 december vulde ik een spijkerbroek en trui met oude kranten, wat als basis van de Sint moest dienen, bevestigde alles aan elkaar en kleedde de Sint verder aan. Daarna werd hij zorgvuldig op ons bed neer gevleid. Gordijnen gesloten en de deur zachtjes dicht.

Met een dreun slaat de voordeur dicht. "Ik ben thuis" schalt de stem van de man zoals gewoonlijk door de gang en hij gooit de kamerdeur open. "Stttt" sis en kijk hem een beetje dwingend aan. Verbaast trek hij de wenkbrauwen op. "stil" zeg ik terwijl ik mijn wijsvinger tegen mijn lippen leg. "Huh, waarom" klinkt het. "Er ligt iemand te slapen op ons bed en die wil in niet wakker maken" leg ik uit. "Er ligt iemand te slapen op ons bed" echoëd de man met een vraagteken op zijn voorhoofd. "Er werd vanmiddag aan de deur gebeld er stond een heel oude man en die vroeg of hij hier een dutje mocht doen, ik had gewoon het hart niet om hem weg te sturen". De man kijkt me aan of ik gek geworden ben en dan ineens grijnst hij voluit "je houd me voor de gek, goeie grap hoor" zegt hij terwijl hij de slaapkamerdeur openduwt. Met een vloek springt hij achteruit, kijkt mij verwildert aan. "Wat, wie" stamelt hij verbouwereerd. "Doe het licht maar aan en kijk nog eens goed " gniffel ik achter mijn hand. Dan pas heeft hij het door. Onze Sint kreeg die avond de ereplaats in de huiskamer.

 

Doen jullie aan surprises op 5 december en wat was jouw meest gave surprise ooit ? 

 

Die herken ik

Er wordt door jongste kleindochter al weer aandachtig gekeken naar het Sinterklaas Journaal. Want ze vind het reuze spannend en is ook wel nieuwsgierig wat er dit jaar weer mis zal gaan, want er gaat altijd iets mis beweert ze overtuigend.

"Heeft Sinterklaas nu altijd die lang jurk aan en die mantel om" informeert ze bij mama. Die denkt dat hij in de zomer maanden in Spanje wel iets luchtigers aan heeft, omdat het veel te warm is en misschien ook wel een beetje omdat hij dan niet overal herkend wordt.  "Misschien scheert hij zelfs die lange baard wel af" denkt mama

Daar moet ze heel even over nadenken. "ik weet zeker dat ik hem in gewone kleren en zonder baard ook wel zal herkennen" zegt ze met een stelligheid die geen ruimte voor twijfel overlaat, terwijl ze op de bank zit en naar de familie Flodder op de televisie kijkt.

Sinterklaas

 Met klamme handen en bonzend hart, zat ik op het puntje van mijn stoel. Want ik wist dat het dit jaar zou gebeuren, moest gebeuren, want dit jaar was immers mijn laatste jaar op de lagere school en alle anderen, op een enkele na, waren ooit al eens aan de beurt geweest. Wie in de lagere klassen nog niet het geluk had gehad en nu in de zesde zat, wist wat er komen ging.

Dus zong ik vol overgave en uit volle borst, alle liedjes mee, want zingen was iets wat ik kon, maar ik denk niet dat hij me hoorde, zo ergens verborgen, achter in die zaal.

Een schier eindeloze rij van kinderen, mocht naar voren komen, kregen een cadeautje, een hand vol snoepgoed en mochten weer gaan zitten, het werd later en later. Net toen ik dacht dat het mijn beurt zou worden, stond hij op en kondigde aan, dat hij een huisbezoek af moest leggen, bij een kindje met griep

“Waar was je, toen ik vorig jaar maanden in het ziekenhuis lag en net voor Sinterklaas naar huis, maar niet naar school mocht” dacht ik verbaasd en ook een beetje verdrietig tegelijk. Ik was een kind en wist nog niets van commercie en ouders die betaalden voor zijn bezoek. Zo zat ik een paar jaar lang, met klamme handen en een angstig bonzend hart in die zaal te wachten. Slingerend tussen hoop en vrees.

Ik geloofde allang niet meer in de Goedheiligman, dat laatste jaar en toch voelde ik een heftige steek van teleurstelling, omdat ik wist dat de kans verkeken was en ik nooit bij Sinterklaas geroepen zou worden.