Ozosnel

Ze had er zin in mijn jongste kleindochter en zat met een stralend snoetje in de auto. Grote zus van 10, die allang niet meer gelooft, speelt het spel met ons mee. De reis van een uurtje was, dankzij wat afleidende speeltjes en een klein zakje strooigoed, zo voorbij. Al stuiterend stapt ze de auto uit en wil maar één ding...richting "stad van Sinterklaas" in het Archeon

Zo loopt ze huppelend en swingend voor ons uit. De eerste stop  zijn de Pietjes aan de knutseltafel waar met wat papier en veren een pietenmuts in elkaar geknutseld wordt. Huisjes die de naam huis eigenlijk nog niet verdienen, het zijn meer plaggenhutten, worden bekeken. We krijgen, op een houtvuurtje getrokken, thee van de thee Piet en gaan weer verder op ontdekkingstocht. We wandelen door grote huizen van boomstammen, balken en leem met vloeren van hobbelige keitjes. De kleindochters, maken een mantelspeld, kleuren een kartonnen schoentje, doen oud Hollandse spelletjes. Proberen te schieten met een veel te grote pijl en boog. 

Dan eindelijk arriveren we in de echte "stad van de Sint" met alle leuke houten huisjes. Het lijkt wel of iedereen er is. De inpak Piet, de rijmpjes Piet en zelfs de kapper en kleermaker van de Sint zijn mee gekomen uit Spanje. Het meest favoriet in het hele stadje is de bakpiet, die heerlijk brosse, vers gebakken pepernoten had. En dan, daar is hij eindelijk, de Sint met zijn gevolg. Maar jongste kleindochter heeft daar niet zoveel oog voor, haar hele aandacht is op Ozosnel gericht, die ze nu eindelijk eens in het echt te zien krijgt. Al snel vertrekt de Sint naar een podium iets verderop en gaan wij naar de troonzaal waar de dames hun Pieten diploma op mogen halen. 

Op de terugweg naar de uitgang komen we weer langs de "stad van de Sint" waar laatst genoemde nog steeds aanwezig is dus vraagt mama of iemand met de Sint op de foto wil. Jongste kleindochter weet het wel...die wil richting de stallen waar Ozosnel zich bevind. Die Sint ziet ze vaak genoeg. Weer buiten is Sinterklaas nog altijd present dus wordt er nog eens gevraagd of ze het zeker weet. Nou misschien wil ze toch wel een foto met de Sint. Ze gaat op een afstandje voor hem staan, kijkt hem eens aandachtig aan. Spreekt de historische woorden "foto". Gaat meteen op een meter afstand staan zodat ze nog net links op de foto te zien is. "Hum"zegt Sint "je wil wel op de foto maar niet met mij" en doet een stapje achteruit. Dat is nu ook weer niet de bedoeling dus uiteindelijk staat ze echt met Sint en Piet op de foto.

 

Kostschool perikelen

 "Wie was je favoriete leraar" staat er te lezen op mijn theezakje. Nu ben ik door omstandigheden heel weinig op school geweest, dus weinig leraren meegemaakt. Toch vond men dat ik 'om later in de wereld mee te kunnen' enige vorm van onderwijs nodig had. Zo belandde ik op mijn 16de op Marienburg (een kostschool voor jongedames) De start was moeizaam, omdat ik al zo oud was en de school binnen een paar jaar opgeheven zou worden was plaatsing in de 2de klas de enige mogelijkheid. Ik kende geen woord Frans, Duits of Engels. Algebra had ik nog nooit van gehoord. Dus was ik voor de arme docent een vreselijke stoorzender.  A kwadraat + B kwadraat= C kwadraat, voor mij was het hokus pokus en worteltrekken deed je bij de tandarts.

Ik herinner me nog goed de eerste avond huiswerk maken in de klas. Iedereen was allang  klaar en naar de huiskamer van de kostschool verdwenen en daar zat ik nog te worstelen op Frans. Elk woordje moest ik opzoeken en er dan ook nog een fatsoenlijk zin van produceren. Woest was ik, op mezelf, laaiend, op de school "die er ook niks aan kon doen" Ik was nog niet op de helft toen ik het zo zat werd, mijn boeken en schriften bij elkaar raapte en met een flinke zwaai tegen het bord smeet, vergezeld van een hartgrondig "Stik maar met jullie rotzooi, ik ben er klaar mee". Ik vermoed dat de toezicht houdende non wel doorhad dat ik toch niks meer zou doen en liep met me mee naar de huiskamer. Het was dezelfde non die later die week ontdaan naar mijn ouders belden dat ik zo verschrikkelijk vloekte. Bij elke 5 woorden zaten minstens 2 vloeken had ze beweerd.

Dat brengt ons nog niet naar de favoriete leraar, maar dat komt eraan. We hadden er in de loop van die 3 jaar 3. Een was er maar eens in de week, misschien zelfs 2 weken, dat was de man die met ons in het lab proefjes deed voor natuurkunde. Ik kan me niet zo heel veel van hem herinneren omdat ik in die drie jaar ook regelmatig voor langere perioden in het ziekenhuis of revalidatiecentrum lag. Dan was er het fatje die inviel voor Frans. Volgens mij duidelijk een liefhebber van dezelfde kunne. Natuurlijk kon ik het niet nalaten dat met mijn toenmalige buurvrouw "Marianne" te delen. Het moet gezegd worden "het fatje" had ogen aan de voorkant, achterkant en ook nog opzij. De kous zou daarmee af geweest zijn als hij niet gereageerd had maar dat deed hij wel. "Je hebt het mis, want ik ben getrouwd en heb 2 kinderen" sprak het jongere evenbeeld van Jérôme Reehuis. "Dat zegt niks" flapte ik er uit. Het leverde me een hele Franse les overschrijven aan strafwerk op. Ach misschien wist hij het zelf nog niet. 

De leraar die me het beste bij gebleven is, is meneer Schepens, dezelfde als van A kwadraat. Maar het

gewone rekenen en boekhouden ging me een stuk beter af.. Eigenlijk vertelde hij zelden iets over zijn gezin, maar op een vrijdag liet hij zich ontvallen dat zijn zoontje Wim de volgende dag naar een scouting dag van Ajax zou gaan en dat hij had gezegd dat hij hem naar de training zou brengen als hij gescout werd. Na het weekend, terug in de klas informeerden wij met een "En?". "Drie keer in de week naar Amsterdam" en hij keek ons somber aan.

"Als iemand ooit met jou trouwt is het alleen om zijn sokken te stoppen en zijn was te draaien" siste mijn buurvrouw "nog steeds Marianne L" na een fluisterend klasgesprek, in mijn oor. "Zo, zeg dat nog eens" en ik keek haar met toegeknepen ogen aan. "Als iemand met jou trouwt". Verder kwam ze niet, want ik haalde uit en mijn hand landde met een klinkende klap op haar linkerwang. De hele klas viel stil. Meneer Schepens keek me aan, vouwde zijn handen, plaatste de toppen van zijn vingers tegen zijn lippen en hield een volle minuut stilte voor hij zonder iets te zeggen de les weer hervatte.

Hij kon voorlezen, hij kon prachtig voorlezen. Trok je mee het verhaal in, of je wilde of niet. Ik denk dat, dat het enige half uurtje per week was dat je een speld kon horen vallen in de klas. Dat niemand er doorheen fluisterde, er geen briefjes of propjes door de klas werden geschoten. Hij vertelde het verhaal zo spannend, dat je op het puntje van je stoel, aan zijn lippen bleef hangen. Dat het altijd jammer was dat schooltijd afgelopen was, want je wilde meer, wilde weten hoe het verder ging. Dus mijn favoriete leraar was (ondanks dat hij soms mopperig kon doen) meneer Schepens.

 

Mannengriep

Mannengriep, een enigma in de wereld van ziektes. Vaak zo onschuldig en toch als je het mannen vraagt, het ergste wat er bestaat. Bevallingen van vrouwen zijn een eitje en absoluut niet te vergelijken met de horror van een mannen griep.

Voorjaar 2014 ontwrichte ik mijn knie. Binnen luttele seconden zwol het gewricht op tot het formaat ballon. Ik kon geen stap meer voor of achteruit. Gelukkig was ik vanwege een been amputatie in bezit van een rolstoel dus niet helemaal onthand.

Dochter belde na een kort mopperend facebook berichtje als eerste en riep meteen "Ik kom je redden mam, ik ben wel een beetje aan het kuchen maar dat maakt niet uit". Vriendlief belde als tweede met een "Komt in orde mop, ik zorg wel een paar daagjes voor je, ik spring dadelijk in de auto".

Zo arriveerden laat die ochtend de hulptroepen in Huize Plukvink. Nog voor ze goed en wel hun jassen

aan de kapstok hadden gehangen en de eerste kop thee en koffie was gezet, viel dochter al ten prooi aan de griep, hoestend en proestend lag ze met een koortsig hoofd op de bank, niet veel later vergezeld door de man op de andere bank die met een schuldige blik en waterige oogjes naar me keek.

En ik, in plaats van hulp te krijgen was hulp aan het geven. Reed met sapjes en verkoelende washandjes af en aan. Zorgde voor eten en wat afleiding in de misère. Na 3 dagen was dochterlief genoeg opgeknapt om de reis van ruim 1.30 uur richting huis weer te aanvaarden. Maar de man bleef zeker 10 dagen kreunend en steunend op de bank liggen voor hij weer in het autootje richting huis stapte. Want die mannengriep hakt er behoorlijk in. Zint eer ge hulptroepen aanvaard, voor je het weet heb je het drukker dan ooit. De knie is weer in orde gekomen...:-)) 

 

5 December

Het is al wat later in de middag van 5 december 2004 en we zijn voor het eerst alleen met oudste dochter thuis. De zoons zijn in het jaar ervoor uitgevlogen en ook jongste dochter viert het feest bij vriendje lief thuis. Nu vieren wij Sinterklaas eigenlijk al niet meer sinds de dochters van de lagere school af zijn, maar even gezellig bij elkaar zijn met warme chocolade melk en wat lekkers en een leuk Sint programma op tv scoort die avond altijd wel hoog.

 "Wel saai zo hoor met zijn drietjes" vind oudste dochter. Dan krijg ik een idee en gaan we als de gesmeerde bliksem naar de het winkelcentrum. Kopen 2 jute zakken 4 speculaas poppen, 4 chocolade letters, een paar stukken marsepein, 2 zakjes vol suiker beestjes, gevulde speculaas, strooigoed en natuurlijk mocht taaitaai ook niet ontbreken. (Ik weet een onverantwoorde suiker bom, maar daar maakten we ons in 2004 nog niet zo druk om). We verdelen de buit over de 2 zakken en gaan die avond op pad

Bij broer 1 gaat ondanks ons bellen en kloppen, geen deur open. Dus laten we de zak maar achter bij de deur in de hoop dat hij daar nog zal staan als hij open doet. Dan gaan we naar de jongste van de zonen. Dat hij thuis is weten we zeker want we zien de auto staan en de lichten branden. Dochter pakt de zak uit de auto en sluipt langs de lange zijmuur richting deur, zet de zak neer en drukt hard op de bel voor ze weer richting auto rent. Even wachten we, maar ook hier gebeurt niks. Voor de 2de keer sluipt ze richting deur en bonst nu hard op de ramen. "Ja stop nu maar, ik zie jullie al" klinkt er over het tuinhek aan de achterkant. Zoon nodigt ons binnen en kijkt daar nieuwsgierig in de zak "jeetje mam, dit is veel te veel, vind je het erg als we dit met Ivo (een vriend) delen, want die is deze maand helemaal alleen thuis. Zijn ouders zijn een paar weken bij zijn broer in Oostenrijk op bezoek". "Natuurlijk is dat goed, het is van jullie" zeg ik.

Dochter gaat met broer en schoonzusje mee richting vriend en daar herhaalt zich hetzelfde spelletje.

Ze zetten de zak voor de deur, bellen aan en duiken snel achter de struiken aan de overkant van de weg. Hij kijkt verbaast om zich heen, maar dan hoort hij een onbedwingbaar gegiechel uit de stuiken aan de overkant en loopt erheen. "Kom maar gauw mee, het is binnen warmer dan buiten" roept hij al als hij halverwege is. Dat laten de jongelui zich geen 2 keer zeggen. 

 Het werd nog gezellig tot in de kleine uurtjes vertelde dochter later 

Een scheet op een plankje

Jarenlang gaf mijn vader hetzelfde antwoord als we hem vroegen wat hij graag van Sinterklaas zou krijgen. We rolden met onze ogen en zuchtten eens diep als de gevleugelde woorden weer de kamer in rolden. "Ik vraag een scheet op een plankie"  zei hij met een uiterst serieus gezicht.

Een paar jaar lang dachten we erover na. Hoe we dat nu voor elkaar konden krijgen. Een dag lang flink erwtensoep of bruinebonensoep eten, zou wellicht het gewenste resultaat opleveren. Maar hoe vang je die lucht nu op en hoe timmer je dat dan ook nog op een plankje. We probeerden onder veel gelach en hilariteit een scheet op te vangen in een ziploc zakje, maar helaas bleef de lucht niet lang genoeg hangen om ingepakt mee te kunnen nemen, wellicht dat het beetje bij beetje verdween, door het spijkergaatje. Dus die proef was niet geslaagd. Tevergeefs probeerden we andere varianten op dat thema, maar die waren allemaal tot mislukken gedoemd.Toch wilden we dat jaar van de eeuwige vraag naar een scheet op een plankje af.

"Waarom proberen we iets wat eigenlijk niet mogelijk is, misschien nemen we het iets te letterlijk" zei ik tegen de man. We togen naar de winkel en kochten 6 chocolade letters. Haalden een plankje van zolder, gaven het een mooi kleurtje en lijmden de 6 letters op het plankje vast. Sinterklaas papier er omheen, strik erop en ons cadeau was klaar.

Mijn vader moest hartelijk lachen toen hij het pak open maakte. " Wat is het"  riep mijn moeder vanuit de keuken. "Ik heb eindelijk gekregen wat ik altijd al wou hebben, een scheet op een plankje"antwoordde mijn vader. De chocolade  was meer dan welkom. Al verdenk ik hem er stiekem van dat hij het nog liever in marsepein had gewild

De vermoeide reiziger

 

Zetten sommige families tegen 5 december de mooiste creaties, als surprise,  in elkaar. In onze familie werd nooit geknutseld met ontbijtkoek, stroop, lijm of karton. Maar het eerste jaar als jong gezinnetje, wilde ik het eens anders doen. Dus werd er in de weinige vrije uurtjes, heel in het geniep, gefröbeld. Er werd van oude lakens een witte jurk gefabriceerd, een ander laken werd met textielverf rood gekleurd en tot mantel verwerkt. Van papier machee werd een kop geboetseerd en geverfd en van uitgekamde witte wol haren en een baard  gemaakt. Dit alles moest gebeuren zonder dat man - en kindlief ook maar iets in de gaten hadden.

Op de ochtend van 5 december vulde ik een spijkerbroek en trui met oude kranten, wat als basis van de Sint moest dienen, bevestigde alles aan elkaar en kleedde de Sint verder aan. Daarna werd hij zorgvuldig op ons bed neer gevleid. Gordijnen gesloten en de deur zachtjes dicht.

Met een dreun slaat de voordeur dicht. "Ik ben thuis" schalt de stem van de man zoals gewoonlijk door de gang en hij gooit de kamerdeur open. "Stttt" sis en kijk hem een beetje dwingend aan. Verbaast trek hij de wenkbrauwen op. "stil" zeg ik terwijl ik mijn wijsvinger tegen mijn lippen leg. "Huh, waarom" klinkt het. "Er ligt iemand te slapen op ons bed en die wil in niet wakker maken" leg ik uit. "Er ligt iemand te slapen op ons bed" echoëd de man met een vraagteken op zijn voorhoofd. "Er werd vanmiddag aan de deur gebeld er stond een heel oude man en die vroeg of hij hier een dutje mocht doen, ik had gewoon het hart niet om hem weg te sturen". De man kijkt me aan of ik gek geworden ben en dan ineens grijnst hij voluit "je houd me voor de gek, goeie grap hoor" zegt hij terwijl hij de slaapkamerdeur openduwt. Met een vloek springt hij achteruit, kijkt mij verwildert aan. "Wat, wie" stamelt hij verbouwereerd. "Doe het licht maar aan en kijk nog eens goed " gniffel ik achter mijn hand. Dan pas heeft hij het door. Onze Sint kreeg die avond de ereplaats in de huiskamer.

 

Doen jullie aan surprises op 5 december en wat was jouw meest gave surprise ooit ? 

 

Die herken ik

Er wordt door jongste kleindochter al weer aandachtig gekeken naar het Sinterklaas Journaal. Want ze vind het reuze spannend en is ook wel nieuwsgierig wat er dit jaar weer mis zal gaan, want er gaat altijd iets mis beweert ze overtuigend.

"Heeft Sinterklaas nu altijd die lang jurk aan en die mantel om" informeert ze bij mama. Die denkt dat hij in de zomer maanden in Spanje wel iets luchtigers aan heeft, omdat het veel te warm is en misschien ook wel een beetje omdat hij dan niet overal herkend wordt.  "Misschien scheert hij zelfs die lange baard wel af" denkt mama

Daar moet ze heel even over nadenken. "ik weet zeker dat ik hem in gewone kleren en zonder baard ook wel zal herkennen" zegt ze met een stelligheid die geen ruimte voor twijfel overlaat, terwijl ze op de bank zit en naar de familie Flodder op de televisie kijkt.

Ze zijn een doorn in het oog

Met piepende remmen stopt een busje voor het huis. Nu gebeurd dat wel vaker dus kijk ik daar niet echt voor op of om. Dan wordt er stevig op de deur gebonsd. "Jeetje"denk ik "kleinzoon is ook vroeg uit zijn bed gerold op een vrije zaterdagochtend". Ik sta op om snel de deur van het nachtslot te halen.

Voor me staat een onbekende jongen van een jaar of 16. "Dag mevrouw, wij zijn van hoveniers bedrijf Origardens, en  wij vroegen ons af of we misschien iets voor U konden doen.

Dit is al het 4de hoveniers bedrijf dat de afgelopen weken fors op de remmen is gaan staan bij het zien van mijn bomen, aangebeld heeft met de vraag of ze die niet eens flink moesten kortwieken 

Mijn mooie hoge bomen zijn hen kennelijk een (es)doorn in het oog  

 Die hoge bomen aftoppen misschien, want ze zijn wel erg hoog". begint hij zijn betoog  "Ja mooi he "zeg ik opgewekt.

"Maar ze zijn wel erg hoog" en de jongen laat er zijn blik nog eens overheen gaan "ze staan ook best dicht bij het huis en vangen wel heel veel wind"

"Ja dat doen zij" beaam ik terwijl ik een lachje onderdruk "hoge bomen vangen veel wind"

Ineens roept hij "maar ik zie dat hij al eerder gesnoeid is" en kijkt me zelfs met een lichte zweem van triomf aan. "Oh dat" grijns ik "dat waren takken die me in de weg zaten die heb ik er gewoon afgezaagd" 

Een paar minutenlang probeert het jochie er me nog van te overtuigen om echt iets aan die bomen te doen. Uiteindelijk geeft hij op, geeft me een kaartje met de woorden, als het nodig wordt kunt U altijd bellen.

"zodra ze boven de skyline van de stad uitsteken bel ik wel" roep ik de vertrekkende bus nog na 

Kerst Vogelhuisjes

Misschien lijkt het wat vroeg om nu al aan Kerstmis te denken, maar als ik zo naar buiten kijk dan ben ik de zomer al bijna vergeten. Wat nog belangrijker is, de zomer lijkt ons allang vergeten te zijn. Dus tijd voor de knusse herfst en wintermaanden.

Nu heb ik van welingelichte bronnen vernomen dat de kersttrend dit jaar natuur gaat worden, niet dat het ooit echt weggeweest is maar nu is het officieel !  Al speurend op het internet vond ik deze leuke huisjes. Ze kunnen met wat fantasie en aanpassingen gemakkelijk zelf gemaakt worden van vogelhuisjes. Vogelhuisjes zijn in allerlei maten en uitvoeringen te koop en beginnen al bij een bedrag van een paar euro. Je kunt kijken bij je plaatselijke tuincentrum of hobbywinkel maar ook op het internet vind je er genoeg. Ben je een echte doe hetzelfer kijk dan eens naar ideeen op pinterest waar genoeg huisjes staan om zelf te maken, dan heb je maten en variatie in eigen hand.

Zaag voor de huisjes het ronde stokje aan de voorkant af en schuur het huisje goed op, lak het huisje met een matte transparante lak af en schilder het dak wit. Als de verf goed droog is kun je het dak heel dun met lijm in smeren en in kunstsneeuw dopen. Dit heb je in een paar varianten. Zelf geef ik de voorkeur aan grove vlokken, maar dat is smaak afhankelijk.

Postzegels

Gezellige linten, vol gehangen met kleurige kerstkaarten, bevestigd met kneuterige zilverkleurige knijpertjes. Ik ben er fan van. Jammer genoeg zien we dat de laatste jaren steeds minder en worden er steeds meer kaarten digitaal de wereld in gestuurd. Toch gaat er voor mijn gevoel niets boven handgeschreven kerstwensen die bij mij soms nog maanden in de kamer hangen. Misschien een beetje gênant, maar heel eerlijk, ze hangen in werkelijkheid tot in december de nieuwe kaarten van dat jaar weer arriveren. Als je je dan toch over laat halen, om weer eens ouderwets in de pen te klimmen, daarna naar de brievenbus te stappen. Hoe leuk is het dan om persoonlijke postzegels te gebruiken. 

 

Ik kan niets doen

Ken jij ze ook, van die damesachtige vrouwen en meisjes, waar nooit iets mis mee gaat? Waait het windkracht 7 en moeten wij moeite doen ons tegen de storm overeind te houden, van hun keurig gekapte hoofdje raakt geen haartje in de war.  
Regent het pijpenstelen en lopen wij te soppen in onze kleren, het lijkt wel of het zo van hun mantelpakje afglijd, het droog en ongekreukt achter latend.  
Wij hijsen ons in afzichtelijke rubber regenlaarzen om plassen en modderpoelen het hoofd te kunnen bieden, de dametjes trippelen dwars door water en modderstromen heen, zonder dat er ook maar een spatje op hun dure Louboutin pumps achter blijft.  
Ik ben jaloers, ik ben stik jaloers, ik kan niks doen zonder zelf vies te worden.  
Echt, ik meen het serieus, trek mij vuil afstotende kleding aan, zet me met mijn armen wijd in een steriele kamer en nog word ik smerig, is het niet om te huilen.......:-) 

 

Jack en de Kerstmuizen

In de eerste dagen van augustus 2004 maakte Jack als een klein wit pluizig bolletje zijn intrede in dit ondermaanse. Kort, heel kort voor de jongste zoon trouwde met de liefde van zijn leven.  Maar Jack is ziek, Jack is doodziek. De koning, de leeuw van de buurt brult niet meer en ligt als een hoopje ellende op de bank. Net als ik dit aan het typen ben komt jongste zoon binnen en vertelt dat Jack er niet meer is. Dat niemand meer iets voor hem kon doen en dat het inhumaan zou zijn het broze leven nog langer te rekken. Maar dat is niet het verhaal dat ik over Jack wilde vertellen toen ik de tekening boven aan dit stuk aan het tekenen was.

Dat verhaal begon op kerstavond 2008. De hele familie zit bij elkaar, doet zich te goed aan de lekkere hapjes voor we beginnen met het voor ons traditionele kerstspel van zesjes gooien met de dobbelsteen voor er een pakje gepakt mag worden van onder de kerstboom. Halverwege de feestelijkheden schiet er ineens iets vanonder de boom richting gangdeur. "Een muis" roept oudste dochter en meteen staat de hele jonge garde overeind en rent als 1 man richting schuur, het onfortuinlijke diertje achterna. Binnen enkele seconden keren ze weer op hun schreden terug. "het is erg mam, het is echt heel erg" roepen ze in koor "het zijn er een heleboel".

De volgende morgen kijken we wat we er aan kunnen doen. We proberen eerste zoveel mogelijk muisjes in een kooitje te lokken waar ze niet meer uit kunnen ontsnappen en brengen ze kilometers verder op in de hoop dat ze daar een beschermend holletje vinden. Want veldmuisjes, ze zijn schattig hoor maar je wilt ze niet met 10tallen tegelijk door je huis heen hebben lopen. Het was dweilen met de kraan open,. Vader en moeder muis waren sneller met het krijgen van babymuisjes dan wij ze konden vangen. Ze glibberde langs de Franse deurtjes van onze kledingkasten, ze renden over het voeteneinde van ons bed. Bleven even zitten en staarden ons met hun zwarte kraal oogjes brutaal aan. We moesten het anders aan gaan pakken.

 

 "Mam je mag Jack wel lenen voor een weekje, hij is de beste muizen vanger die er bestaat en misschien gaan ze er vanzelf tussen uit met een kat in huis" zegt jongste zoon "maar houdt wel de buitendeur dicht anders gaat hij er misschien vandoor". En zo arriveert Jack op een vroege donderdagavond in huize Plukvink. Maar nog voor Jack ook maar kans heeft gezien een muisje te pakken, komt jongste dochter (niet op de hoogte van de logeer partij) thuis, gooit alle deuren open en Jack rent er als een haas vandoor.  

Voor we goed en wel kunnen reageren heeft hij zich zo'n 30 meter verderop verschanst onder een paar grote struiken. "kom dan Jack" koer ik zachtjes hummend. Maar alle lieflijk lokkende geluidjes, maken geen indruk op Jack. Hij duikt alleen maar dieper onder de struiken. "Misschien als ik zijn voer ga halen en met het pak rammel, komt hij wel" oppert oudste dochter. Dus rent ze naar huis, maar al het rammelen van de wereld helpt niet. Hooguit laat Jack zijn kopje even zien en duikt weer weg. "Bel je broer maar"zeg ik ten einde raad "die beweert altijd dat hij maar hoeft te fluiten en Jack komt aanrennen, dat mag hij nu demonstreren" Tien minuten later hoor ik het geluid van jongste zoon zijn auto. Jack hoort het ook en steekt zijn kopje uit de struiken. De deur slaat dicht en Jack komt nog iets verder uit het struikgewas vandaan. Dan loopt zoonlief het straatje in en fluit. Met de snelheid van het licht komt Jack tevoorschijn en springt bij zoon in de armen. En wij, wij hebben toch ons heil in muizengif moeten zoeken om van de plaag af te komen 

Na Kerstmis

 

Voldaan zak ik, met een grote kop thee in mijn hand, op de bank, een paar overgebleven kerstkransjes onder handbereik, een kerstfilm uit lang vervlogen tijd op de tv, zacht als een soort achtergrond gemurmel.

In de boom twinkelen feestelijke lichtjes die zich weerspiegelen in de glazen tafel, de kaasjes voor de kerststal branden vrolijk, het kerstdorp met zijn mooie huisjes en schaatsbaan, staat achter me.

 

Ik mijmer over afgelopen dagen, vol van vreugde, warmte en familie. kerstavond met alle kinderen en kleinkinderen, cadeautjes onder de boom en de grote rode dobbelsteen, waarmee we eerst een 6 moeten gooien, voor er onder luid gejuich een pakje gepakt mag worden. Mijn kleine kleindochter die helemaal door het dolle raakt als ze de mooie prinses Elsa jurk ziet, er mee in de rondte springt en doeltreffend een glas cola van tafel zwiept, een vader die ontsteld kijkt naar de dure jurk, een kleintje dat huilt als het bruine vocht van de rok afdruipt en een mama die uitkomst biedt en de jurk snel en efficient weer schoon en droog krijgt.

Dan wordt de serene stilte door een daverende kanonslag verscheurd, een klap die de kopjes in de kast doen trillen. Vanuit het niets rolt het donderende geluid over de wijk, alsof een bres geslagen wordt in een stadsmuur, er zijn altijd wel handige jongens die er in slagen om een stuk illegaal vuurwerk in elkaar te knutselen. Ik denk weer aan voorgaande jaren, toen we met z’n vieren voor de etalage met vuurwerk stonden, ons al gierend van de lach te verbazen over de meest waanzinnige namen die er op de begeleidende kaartjes te lezen stonden. Kijk die dingen daar, die gillende kippen, die lijken me wel wat, verkondigt schoonzoon, met een scheve grijns op zijn gezicht.

Bij de balie aangekomen voegen we ons in de lange rij wachtenden. Opeens hoor ik keihard door de hele zaak heen schallen ‘mag ik even drie orgasmes van achter’. Ik duik achter de kraag van mijn jas, maar proest het kennelijk toch zichtbaar uit, want even kijkt het jochie, dat met een stalen gezicht onverstoorbaar de bestellingen omroept, nijdig mijn kant uit.

Bemoeizucht of ?

Soms word ik zo moe van ze, die mensen die menen zich allerlei vrijheden te mogen veroorloven omdat ik rolstoeler ben, en geloof me, ik ben niet de enige bevolkingsgroep die heeft te lijden onder een dergelijke terreur. Ook jonge moeders en zwangere vrouwen vallen ten prooi aan dat bemoeizuchtig gedrag. 
Zo af en toe komt er in de stad iemand op mij af, legt zijn hand op mijn schouder en fluistert "ik bid voor U mevrouw", ongetwijfeld goed bedoeld, maar bij mij gaan de nekharen rechtop staan, en met een nauwelijks verholen ongeduld schut ik de hand van me af. "Wie geeft jou toestemming me aan te raken" bitch ik in gedachten, maar aan de buitenkant produceer ik een vluchtig lachje, voor ik het aanbod afwijs. 
Erger nog zijn de zedenprekers, die menen mij te moeten vertellen dat het een straf van God is. "Natuurlijk" denk ik dan "ik heb in de baarmoeder al zoveel slechts gepresteerd dat ik daar eens flink voor afgestraft dien te worden".  Ik heb mijn moeder nog eens nagevraagd of ze 9 maanden misselijk was geweest, of ander soort ongemakken had gehad. Ze moest wel een poosje liggen voor een dreigende miskraam.Dat was natuurlijk de misdaad. Ik had het veld moeten ruimen toen werd aangegeven dat ik beter op kon krassen. Onzin allemaal. 
Van de week kwam ik er weer een tegen, bij het vak van het vegetarisch vlees. Als ik dat nu maar braaf een poosje zou eten liep ik met een paar weken weer. Ik heb maar vriendelijk uitgelegd, dat al het vegetarisch vlees van de wereld niet aan kan laten groeien wat er niet is. Hoewel, misschien als je alles op een hoop gooit, er pulp van draait en goed in boetseren bent, je weet maar nooit wat ze tegenwoordig allemaal kunnen..:-) 

Feestje

Zaterdag een verjaardagsfeestje, gezellig, veel familie, leuke dingen doen en lekker eten. Alleen wat bezielt ons vrouwen, om in de dagen voor het event, het hele huis op zijn kop te keren, op te ruimen en glanzend schoon te poetsen? Ik vraag het me iedere keer af en toch doe ik het weer. Ik ben niet de enige, mijn oudste dochter doet het, mijn jongste dochter doet het. Ik kan niet geloven dat de Plukvink vrouwen de enigen zijn die dat, misschien uit gewoonte doen. 

Want zeg nou zelf, nog voor het feestje op gang komt, zie je niets meer terug van al je gedane arbeid.  Jassen worden in de gang of op een bed, op een hoop gesmeten. Oke, deze keer is het hoog zomer dus zal het met de jassen wel meevallen, hooguit een vestje hier of daar.  Cadeautjes worden gegeven en uitgepakt, papier opgepropt en in een hoek gesmeten, dat komt wel als alles is uitgepakt, of niet. Er wordt gelachen, gedanst en rondgesprongen, vooral door de jongste jeugd en om de feestvreugde te verhogen nog een krat met speelgoed in de kamer omgekiept. Hier en daar gaat een drinkglas of een bakje nootjes om. Gelukkig zijn er geen huisdieren meer die op tafel springen en een deel van het koud of warm buffet naar binnen schrokken. 

Er wordt in de tuin gespeeld en met mooi weer met water gekliederd en voor je het door hebt glijdt er een natte kleine over je pas gewreven vloer, voetjes vol met modder en pas gemaaid gras. De schoonmaakwoede houdt niet op bij de deur. 

Feestjes, ze zijn oergezellig hoor, maar je krijgt er zo’n troep van. Dus als je huis redelijk netjes is, nooit schoonmaken VOOR een feestje want daarna kun je toch weer aan de slag. Denk dat ik volgende keer mijn eigen advies maar eens op ga volgen. 

De Kledingkast

 

Wie hier vaker komt weet dat de slaapkamer van de man eens flink aangepakt gaat worden, het gaat niet snel, maar het gaat. Volgende week is na het behangen, het laminaat aan de beurt en meteen daaropvolgend staat een nieuwe kledingkast op de nominatie en daar zit hem nu net de kneep of een kneep.

Want wat gaat er in een kledingkast voor mannen. Ik heb het een beetje wetenschappelijk aan proberen te pakken en dus heel internet afgeschuimd, wat een beetje man zoal in zijn kast moet hebben. Dit rijtje bevat geen ondergoed en sokken, die horen er natuurlijk wel bij. 

 

· overhemden   3

· basic Tshirts   4

· broeken         3

· truien            2

· blazer            1

· kostuum        1 

 

Bij de overhemden gaat het al fout. De man heeft er zeker 40 en dan wil ik niet overdrijven, want ik denk dat het er in werkelijkheid 60 zijn. In allerlei soorten en maten en de meest gruwelijke kleuren en dessins. Daar zal dus flink in gekort moeten worden. Overtuig de man daar maar eens van, die net vorige week maar weer eens een overhemdje heeft aangeschaft. 

 

Hoeveel kledingstukken en welke, vinden jullie dat er in de kledingkast van een man hoort te hangen?

Het Haantje

Het is warm buiten, verschrikkelijk warm, dus besluiten we op een terrasje iets te gaan drinken. Voorzichtig laten we ons op de frêle stoeltjes, van een in de schaduw gelegen mini terrasje, zakken. Niet lang daarna neemt aan het tafeltje naast ons een kibbelend stel plaats. “Joris” roept de uitbater van het etablissement enthousiast “tijdje niet gezien man, heb je alweer een nieuwe vriendin”. Met een ruk komt het hoofd van de vrouw omhoog en kijkt haar Joris wat wantrouwend aan. “Ik geloof dat we thuis een hartig woordje met elkaar moeten spreken” zegt ze ferm en loopt vervolgens naar binnen om een bestelling te doen.“Vrouwen” foetert Joris met zijn ogen rollend en kijk onze kant op “ze denkt dat ze de baas is, nou hier mag ze, maar wacht maar tot we thuis zijn, dan is het, mond dicht en op je knieën jij”. Enigszins verbaast maar tegelijkertijd geamuseerd kijken we hem aan en ik zie een verdachte glinstering in mijn lief zijn ogen.Na een poosje besluiten we de warmte van de brandende zon opnieuw te trotseren en richting auto af te zakken. Zelfs het zachte briesje, wat inmiddels opgestoken is, strijkt als een warme föhn over onze verhitte lichamen, zonder ook maar enige verkoeling te brengen. We laveren over stoepen afgeladen met terrasstoelen, bevolkt door drinkende en jolig schreeuwende mensen.Dan eindelijk komt ons vehikel in zicht en slaken we een zucht van opluchting, Dat is echter van korte duur want zodra de deur opengaat slaat ons een walm van hete lucht tegemoet, die de hoogovens eer aan zou doen. We zijn nog maar nauwelijks op weg of lief krijgt het op zijn heupen.“Pak die fles drinken uit de tas” zegt hij op gedecideerde toon. Even kijk ik hem terzijde aan. “Kom nou, we zijn met een half uurtje thuis, die tas ligt op de achterbank en die fles ligt helemaal op de bodem” dien ik hem van repliek. “Pak die fles drinken uit de tas” klinkt het nu wat dwingender. “Serieus, ga je nu het haantje uithangen” grijns ik terug “heeft die vent op het terras je ergens mee besmet?”. Maar lief lacht helemaal niet en wil zijn fles en wel NU. Nog steeds grijnzend draai ik me om, hang over de bank naar achter en doe een geslaagde poging de fles te pakken. Als ik me weer terugdraai op mijn zitting, eist lief dat ik de fles eens goed schud vanwege het vruchtvlees dat in het sap zit en de dop voor hem los maak. “Wel ja” zeg ik bokkig “moet in het nog voorkauwen ook, voor je”?. Opeens kan lief zijn gezicht niet meer in de plooi houden en schatert het uit. “Je had dat gezicht van je moeten zien, alsof je water zag branden” snikt hij.

Even iets positiefs

 

Langzaam rolt de trein het station binnen. Haastig dwalen mijn ogen langs de coupés op zoek naar de rolstoel ingang en neem een spurt zodra ik hem in het oog krijg. Bruin, blond en roodharigen dringen en duwen zich voor mij en persen zich naar binnen. Geduldig wacht ik tot het instap geweld afneemt en ik naar binnen kan gaan. Voor mij staat nog een jongeman, hij draalt wat, tuurt ietwat verlegen naar de grond en trekt dan de stoute schoenen aan “kan ik U misschien ergens mee helpen? ” vraagt hij. “Meestal smijt ik mijn tas gewoon naar binnen hoor” antwoord ik naar waarheid. Even zie ik de ogen rollen en in mijn verbeelding hoor ik hem al zeggen “tsk, tsk, mevrouwtje zo gaan wij toch niet met onze spullen om”. Resoluut pakt hij de rugzak aan en zet die netjes, bij de voor rolstoelers gereserveerde plaats, op de grond. Net als ik een greep wil doen naar de rolstoel staat daar een andere jongeman die hem oppakt en met een zwierig gebaar de coupé in slingert. Kunnen we nog iets voor U betekenen, zeggen ze in koor, na mijn ontkenning en bedankje, draait het stel, met een duidelijk Noord Afrikaans uiterlijk, zich om, daalt het trapje af, om zelf een plaatsje te zoeken. 

  
Overlast en treitervloggers, we worden er in het nieuws bijna dagelijks mee geconfronteerd, maar deze 2 onbekende jongens, verdienen wat mij betreft een pluim. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Die rijdt niet zo truttig

 “Jeetje” foeter ik hardop, als we staan te wachten op een automobilist, die van rechts komt “kan die vent niet een beetje voort maken. In de verte zie ik een paar andere auto’s aankomen. Man schiet toch op denk ik, dadelijk kunnen we dat hele blik auto’s, die ze bij het stoplicht hebben opengetrokken, afwachten, trap dat gaspedaal toch eens in. Langzamer en langzamer gaat de auto. “Zullen we voorlangs afslaan” zegt de man ietwat aarzelend. “Doe maar niet joh, stel je voor als die gast ineens door heeft hoe hij gas moet geven” antwoord ik. Tergend langzaam kruipt de auto de bocht om en moeten wij het hem achteropkomend verkeer ook nog voorrang geven. Als we afslaan, gaat de auto, die nog steeds langzaam rijdt, dezelfde kant op als wij gaan. “Uh zou het jongste zoon kunnen zijn? Vraagt de man fronsend. “Nee joh” roep ik vol overtuiging “die rijdt niet zo truttig, echt niet!! “Dit is gewoon weer zo’n zondagsrijder met een groot ego, wat moet je anders met een Volkswagen PLUS”. “Iets compenseren wat ie niet heeft” doet de man er nog een schepje bovenop. Dan slaat de auto onze straat in en stopt voor de deur, het portier zwaait open en jongste stapt uit. “Tja ik kon bij de kruising toch moeilijk HELEMAAL stil gaan staan om jullie voor te laten gaan” roept hij ons tegemoet.. 

5 kleine Rudolfjes

“Ik ga er uit” fluister ik tegen de man en sla voorzichtig het dekbed terug. 

Huh, wat, wat” mompelt de man en kijkt mij met lodderige ogen aan. “Je hoeft toch niet op te passen ?   “Ga jij maar weer slapen” sus ik zacht en sluip onhoorbaar richting kamer, daar nestel ik mezelf op de bank, nadat ik eerst de kussens, die daar liggen, eens flink heb opgeschud. Het is eind november en zonder nadenken heb ik mijn kleinkinderen weer iets beloofd. Dus ga ik manmoedig aan de slag. Bijna 4 weken zit ik aan die bank gekluisterd, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, vergeet te eten en te drinken. Gelukkig dat de man mij af en toe voorziet van een ferme kop thee en het koken op zich neemt. 

 Zo zien 5 Rudolfjes in de maand december het levenslicht. Met Kerst zijn ze naar alle kanten van Nederland uitgewaaierd. 
Het was een klus, het haken, het meerderen, minderen, tellen, soms uithalen en opnieuw beginnen, maar wat is het een ontzettend leuk patroon om te maken, zo zeer zelfs dat ik al aan nummer 6 begonnen ben. Want wie kan de verleiding van die smoeltjes nu weerstaan.   

Het lieve patroon van dit Rendier vind je bij Stip en Haak al noemt Harriet hem Ralf, maar zeg nou eerlijk, met zijn rode neus en kerstkleuren vind ik het een echte Rudolf.